Русский · English · ไทย · Tiếng Việt · မြန်မာ
ပြီးခဲ့တဲ့ နိုဝင်ဘာ ၆ ရက်နေ့က ကျွန်တော် အသက် ၃၄ နှစ် ပြည့်ပါတယ်။ အဲဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော့်အစီအစဉ်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပါပဲ—ဘန်ကောက်ကို ၁၀ ရက်ပဲ လာလည်တဲ့ ကျွန်တော့်အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း အီဂေါ် (Egor) ဆီ လေယာဉ်ပျံနဲ့ သွားဖို့ပါ။ မွေးနေ့မှာ တခြားဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မလိုချင်ခဲ့ပါဘူး၊ နေ့လယ်ခင်း ဘန်ကောက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ရောက်မယ်၊ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဂစ်တာတီးမယ်၊ စကားတွေပြောရင်း မွေးနေ့ကို အတူတူ ဖြတ်သန်းမယ်ပေါ့။
ကျွန်တော့်ကို သိတဲ့လူတိုင်း သိကြပါတယ်—ကျွန်တော့်မှာ လေဆိပ်ကို အချိန်ကပ်မှ ရောက်တတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကိုယ့်မွေးနေ့ကို ကိုယ်တိုင် မဖျက်ဆီးချင်လို့ထင်ပါရဲ့၊ တကယ်ပဲ စောစောစီးစီး ထပြီး လေဆိပ်ကို အချိန်မီ ရောက်အောင် သွားခဲ့တယ်။ မနက် ၁၀ နာရီ ၂၅ မိနစ် (လေယာဉ်မထွက်ခင် ၄၅ မိနစ်အလို) မှာ ကျွန်တော် check-in အားလုံး ဝင်ပြီးသွားပြီ။ လက်ထဲမှာလည်း လေယာဉ်လက်မှတ် boarding pass နှစ်စောင်လုံး (ဆိုင်ဂုံ–ဒါနန်း နဲ့ ဒါနန်း–ဘန်ကောက်) ကိုင်ထားပြီးသား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ၁၀ ကီလို အဝတ်အစားသေတ္တာကလည်း စက်ခါးပတ်ပေါ်ကနေ လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်သွားပြီ။ ကောင်တာရှေ့မှာ ရပ်နေရင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တောင် ကျေနပ်နေမိသေးတယ်—ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အားလုံး အချိန်မီ အဆင်ပြေအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သားပဲ လို့။
ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားမိတာက Terminal 3 ကောင်တာက ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဟာ ဒါနန်းမှာ လေယာဉ်ပြောင်းစီးရမယ့် ကိစ္စကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိတ်ပျော့နဲ့ထည့်ထားတဲ့ အကူးစတစ်ဂစ်တာကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိဘဲ နာရီဝက်တိတိ ကြောင်ပြီး ရပ်နေကြမယ် ဆိုတာပါပဲ။ သဘောကတော့ ပြည်တွင်းခရီးစဉ် ဒါနန်းအထိ ဂစ်တာကို လေယာဉ်ခန်းထဲ အခမဲ့ သယ်လို့ရပြီး၊ ဒါနန်းကနေ ဘန်ကောက်သွားမယ့် နိုင်ငံတကာခရီးစဉ်အတွက်ကျတော့ အပိုကြေး ပေးရပါတယ်။ အဲဒါကို ပိုက်ဆံကောက်လိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ပေးမယ့်အစား သူတို့နှစ်ယောက် ဟိုဖုန်းဆက် ဒီဖုန်းဆက်နဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်တည်းကို မိနစ် ၃၀ လုံးလုံး ခေါင်းချင်းဆိုင် ဆွေးနွေးနေကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လေယာဉ်ပေါ်တက်ရမယ့် အချိန်တွေကတော့ မျက်စိရှေ့တင် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်သွားတာပေါ့။ နောက်ဆုံး သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လို့ လုံခြုံရေးဂိတ်ကို အပြေးအလွှား ဖြတ်ပြီး လေယာဉ်ဂိတ်ဝကို ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ဂိတ်တံခါးက ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တင်ပဲ ပိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီမနက်က အဓိပ္ပာယ်မရှိဆုံး၊ ရယ်စရာအကောင်းဆုံး အချက်က အဲဒါတင် မဟုတ်သေးဘူး။ လေယာဉ်က ကျွန်တော့်ရှေ့က တံတားမှာ ရပ်ထားတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော့်သေတ္တာကလည်း လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်နေပြီ။ သာမန်လူ့ဦးနှောက်နဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး—check-in ဝင်ပြီးသား ခရီးသည်တစ်ယောက်ကို ရှေ့တင်ရပ်ထားတဲ့ လေယာဉ်ပေါ် ခြေလှမ်းငါးလှမ်း လှမ်းတက်ခွင့်ပေးဖို့ကျတော့ «စည်းကမ်းအရ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး» တဲ့။ ဒါပေမဲ့ လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကုန်ပစ္စည်းခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြန်မွှေနှောက်ပြီး ကျွန်တော့်သေတ္တာတစ်လုံးကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပေးဖို့ကျတော့ လုပ်လို့ရတယ်တဲ့လေ။ မွေးနေ့ကြီးမှာ ပခုံးပေါ် ဂစ်တာလွယ်ပြီး မထွက်သေးတဲ့ လေယာဉ်ထဲကနေ ကိုယ့်သေတ္တာ ပြန်ထွက်လာတာကို ရပ်ကြည့်နေရတဲ့ အဖြစ်ဟာ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် check-in ကောင်တာကို ပြန်လျှောက်သွားတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပြာယာခတ်ကုန်ကြပြီ။ check-in ဝင်ပြီးသား ခရီးသည်ရဲ့ အိတ်ကို လေယာဉ်ပေါ်က ပြန်ချရတယ်ဆိုရင် အထက်လူကြီးဆီက အဆူခံရတော့မယ်ဆိုတာ ကောင်တာက မိန်းကလေး သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို «ခရီးသည် ကောင်တာသို့ နောက်ကျမှ ရောက်ရှိကြောင်း (Late Show Up)» ဆိုတဲ့ ရုံးတွင်းစာရွက်တစ်ရွက် ထိုးပေးတယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ ကျွန်တော်က ကောင်တာကို မနက် 11:38 မှ ရောက်လာပါတယ် ဆိုပြီး လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတယ်—လေယာဉ်ထွက်သွားပြီး ၂၈ မိနစ်အကြာမှ ရောက်လာတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့! ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ဖုန်းနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားလိုက်တယ်။ တစ်မိနစ်ခွဲလောက်ကြာမှ သူ ပြန်စဉ်းစားမိပုံရတယ်—မနက် 10:25 ကတည်းက boarding pass နှစ်စောင် ထုတ်ပြီးသား၊ သေတ္တာလည်း လေယာဉ်ပေါ် တင်ပြီးသား လူတစ်ယောက်က လေယာဉ်ထွက်ပြီးမှ ကောင်တာကို ရောက်လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါနဲ့ သူ ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်လျှောက်လာပြီး စာရွက်ကို ပြန်ဆွဲယူကာ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ အောက်မှာပဲ ဘောပင်နဲ့ 11 ပေါ်မှာ 10 ကို ထပ်ရေးပြီး 10:38 လို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ကောင်တာပိတ်ချိန်ထက် ၈ မိနစ် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာသလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒါကိုလည်း ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံ ထပ်ရိုက်ထားလိုက်တယ်။
တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မေးကြည့်တယ်—
«ညီမရဲ့ ဝန်ထမ်းကတ် (badge) ကို ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ရမလား?»
«မရပါဘူးရှင့်၊ လုံခြုံရေးစည်းကမ်း (security rules) ရှိလို့ပါ။»
«ဟုတ်ပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်ရအောင် အဲဒီလုံခြုံရေးစည်းကမ်း ပြပါဦး။»
ဘေးက နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စာမျက်နှာ ၈၀ ပါတဲ့ လေကြောင်းစည်းမျဉ်း PDF ဖိုင်ကြီးတစ်ခု တကယ်ပဲ ပို့ပေးလာတယ်။ «လုံခြုံရေးကန့်သတ်နယ်မြေ» ထဲမှာ ဓာတ်ပုံမရိုက်ရဘူးဆိုတာ သက်သေပြချင်တာပေါ့—တကယ်တမ်း ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေတာက အများပြည်သူသွားလာနေတဲ့ သာမန် check-in ကောင်တာရှေ့ကြီးမှာပါ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီ စာမျက်နှာ ၈၀ PDF ကို Gemini ထဲ ချက်ချင်း ထည့်ပေးလိုက်တော့ သူတို့ဘက်က ချိုးဖောက်နေတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ အများကြီးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြန်ထုတ်ပေးလာတယ်။ ဝန်ထမ်းကတ်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်ကပဲ «ရပါတယ်၊ ဒါဆို ကတ်ကို ခဏလေး ငြိမ်ငြိမ်ကိုင်ထားပေးနော်၊ ကျွန်တော် စာအုပ်ထဲ လက်ရေးနဲ့ပဲ ကူးရေးလိုက်မယ်» လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် Terminal 3 က မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးရက်ပါဘူး။ သူတို့က ငယ်သေးတယ်၊ သူတို့ကြောင့် ခရီးသည် လေယာဉ်လွတ်သွားတော့ အထက်လူကြီး ဆူမှာကြောက်ပြီး ပြာယာခတ်သွားကြတာ။ ကျွန်တော့်မွေးနေ့မှာ တကယ်ပဲ ရင်ထဲ နင့်နေအောင် စိတ်ပျက်မိသွားတာကတော့ နိုင်ငံတကာ လေဆိပ်အဆောက်အအုံ Terminal 2 ကို ရောက်မှပါ—အဲဒီမှာက လွတ်သွားတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုကို စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း ပြန်စီစဉ်ပေးနိုင်တဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အပြည့်ရှိသူ မန်နေဂျာတွေ ရှိပါလျက်နဲ့ အင်မတန် သူရဲဘောကြောင်တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။
အာရှမှာ နေလာတာ ကြာပြီဖြစ်သလို သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံအရလည်း အော်ဟစ်ရန်တွေ့တာဟာ ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ဒီက စနစ်တစ်ခုလုံးက «မျက်နှာပျက်မှာ (เสียหน้า / mất mặt)» ကို အသေအလဲ ကြောက်ကြတာကိုး။ ကျွန်တော် ရန်မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ညနေပိုင်းထွက်မယ့် လေယာဉ်နဲ့ ဘန်ကောက်က သူငယ်ချင်းဆီ အရောက်သွားပြီး လက်ကျန်မွေးနေ့ညလေးကို အတူတူ ဖြတ်သန်းချင်ရုံသက်သက်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် Terminal 3 ကနေ Terminal 2 ကို လမ်းလျှောက်ကူးလာရင်း ဖုန်းထဲမှာ boarding pass နှစ်စောင်၊ သေတ္တာ tag နဲ့ 11:38 → 10:38 ပြင်ထားတဲ့ စာရွက်ပုံတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဝက်ဘ်စာမျက်နှာလေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စေတနာက ရိုးရှင်းပါတယ်—Terminal 2 က တာဝန်ရှိသူတွေ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ပြည်တွင်းကောင်တာဘက်က မှားသွားမှန်း သဘောပေါက်ပြီး၊ ဘယ်သူမှလည်း လူရှေ့သူရှေ့ မျက်နှာမပျက်ရဘဲ ကျွန်တော့်ကို ညနေလေယာဉ်ပေါ် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပြောင်းတင်ပေးလိုက်နိုင်အောင်လို့ပါ။
Terminal 2 က ဝန်ထမ်းတွေ ကျွန်တော့်ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ မျက်လုံးပြူးသွားကြတယ်။ သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်ထားတော့ လေကြောင်းလိုင်းရဲ့ စစ်ဆေးရေး portal တစ်ခုလို့တောင် ထင်သွားကြပြီး၊ အချိန်နာရီ အချက်အလက်တွေကလည်း ငြင်းလို့မရအောင် ရှင်းနေတယ်လေ—boarding pass တွေ ထုတ်ပြီးသား၊ သေတ္တာလည်း လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်ပြီးသား လူတစ်ယောက်က မနက် 10:38 မှ «ကောင်တာကို နောက်ကျပြီး ရောက်လာတယ်» ဆိုတာ သဘာဝအရကို မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ Terminal 2 က ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ လူကြီးတွေရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်လမ်းပဲ ရှိခဲ့တယ်—လူကြီးလူကောင်းပီပီ အမှားကို တာဝန်ယူပြီး ညနေလေယာဉ်နဲ့ ပို့ပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပုန်းနေမလား။
သူတို့အတွက် အခက်အခဲတစ်ခုက အဲဒီရက်သတ္တပတ်မှာ ဘန်ကောက်မှာ K-pop ရှိုးပွဲကြီးတစ်ခု ရှိနေတော့ ညနေလေယာဉ်ရဲ့ ရိုးရိုးတန်း (Economy) ခုံတွေ အကုန်ပြည့်နေပြီး Business Class ခုံတွေပဲ ကျန်တော့တာပါ။ ခရီးသည်တစ်ယောက်ကို Business Class အခမဲ့ ပြောင်းပေးမယ်ဆိုရင် မန်နေဂျာတစ်ယောက်ယောက်က လက်မှတ်ထိုးပြီး အကြောင်းပြချက် ရေးရမယ်—ဆိုလိုတာက Terminal 3 ရဲ့ အမှားနဲ့ အချိန်လိမ်လည်ပြင်ဆင်မှုကို ရုံးတွင်းမှတ်တမ်းထဲ တရားဝင် ထည့်ရေးရတော့မယ်။ အဲဒီတာဝန်ကို ဘယ်သူမှ ကိုယ့်နာမည်အောက် မခံချင်ကြဘူး။
အဲဒီတော့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ မန်နေဂျာတွေဟာ အောက်တန်းအကျဆုံး နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့ကြတယ်—သူတို့အားလုံး အနောက်ဘက် အခန်းထဲ ဝင်ပုန်းနေလိုက်ကြပြီး၊ အပြစ်မဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ကို လူသားဒိုင်း (human shield) အဖြစ် ရှေ့ထုတ်ထားလိုက်ကြတယ်။
သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လက်မှတ်အရောင်းရုံးခန်းဘက် လွှတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှန်ကောင်တာနောက်မှာ ထိုင်နေတာက အင်မတန် စိတ်ထားကောင်းပြီး နွေးထွေးတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အန်တီကြီးတစ်ယောက်ပါ။ စကားစပြောတဲ့ ပထမဆုံး မိနစ်ကတည်းက သူ ကျွန်တော့်ကို တကယ် စာနာပြီး အစွမ်းကုန် ကူညီချင်နေမှန်း သိသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အပိုကြေး ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးပိုင်ခွင့်တို့၊ ခုံအဆင့် ပြောင်းပေးပိုင်ခွင့်တို့ လုံးဝ မရှိဘူး။ တကယ် လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အထက်လူကြီးတွေကျတော့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာက အခန်းထဲမှာ တံခါးပိတ်ထိုင်နေကြပြီး ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ထွက်တွေ့ဖို့ လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအစား စားပွဲတင်ဖုန်းကနေတစ်ဆင့် အဲဒီအန်တီကြီးကိုပဲ ကြားခံထားပြီး ကျွန်တော့်ကို ငြင်းခိုင်းခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီအချိန်က ခံစားချက်ဟာ တစ်သက်မမေ့စရာပါပဲဗျာ။ ကိုယ့်ရဲ့ ၃၄ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မှာ အပြင်ဘက်က နေရောင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်စပြုလာပြီ၊ မွေးနေ့တစ်နေကုန်လည်း လေဆိပ်မီးချောင်းတွေအောက်မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတာက ကိုယ့်အမေအရွယ် ရိုးသားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်—သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း သူ့ကုမ္ပဏီရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် အားနာစိတ်တွေ၊ ရှက်ရွံ့စိတ်တွေ အပြည့်နဲ့။ ဆယ်မိနစ်တစ်ခါ သူ့စားပွဲပေါ်က ဖုန်းမြည်လာတယ်။ သူ ဖုန်းကောက်ကိုင်တယ်၊ အနောက်ခန်းထဲ ပုန်းနေတဲ့ အထက်လူကြီးတွေ ပြောတာကို နားထောင်တယ်၊ ပြီးရင် သက်ပြင်းချပြီး မျက်လွှာချလျက်သားနဲ့ သူတို့ တောင်းတဲ့ ဈေးနှုန်းကို ကျွန်တော့်ကို တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောရှာတယ်။
ညဉ့်နက်မှ လေဆိပ်ထဲကနေ လူရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ထွက်လာတော့မှ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး (immigration) မှာ ကြုံခဲ့ဖူးတာနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပါလား ဆိုတာ သတိရမိတယ်။ အဲဒီတုန်းကလည်း ဥပဒေအရ သူ့ကို ပြည်ပထွက်ခွင့် ပေးရမယ့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးဟာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဥပဒေကြောင်းအရ မရှင်းနိုင်မှန်း သိလို့ ရုံးခန်းထဲကနေ လုံးဝ ထွက်မလာဘဲ လူငယ်ဝန်ထမ်းလေးတွေကိုပဲ ဟိုပြေးဒီပြေး စကားပါးခိုင်းခဲ့တာ။
ဒီမှာလည်း အဲဒီလို သတ္တိကြောင်မှုမျိုးပါပဲ။ အနောက်ခန်းထဲက မန်နေဂျာတွေဟာ စိတ်ထားကောင်းတဲ့ အန်တီကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေပြီး ဖုန်းထဲကနေ လမ်းဘေးဈေးသည်လို ဈေးဆစ်နေကြတယ်။ ပထမတော့ အဲဒီ Business Class ခုံအတွက် ဗီယက်နမ်ဒေါင် ၁၀ သန်း (ဒေါ်လာ ၄၀၀–၅၀၀ လောက်) ထပ်ပေးရင် ပေးလိုက်မယ်လို့ အန်တီကြီးကနေတစ်ဆင့် ပြောခိုင်းတယ်။ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက် သူတို့ရဲ့ «နောက်ဆုံးလျှော့ဈေး» က ၇.၅ သန်း (ဒေါ်လာ ၃၇၀ လောက်) တဲ့။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့ သူတို့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အမှားအတွက် ကျွန်တော့်မွေးနေ့မှာ အိတ်ကပ်ထဲ ကျန်နေတဲ့ နောက်ဆုံးပိုက်ဆံအားလုံးကို ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ဘန်ကောက်ကို လက်ဗလာနဲ့ သွားပါဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။
ကိုယ့်ကို တကယ် စာနာနေရှာတဲ့ အပြစ်မဲ့ ဝန်ထမ်းအန်တီကြီးတစ်ယောက်က တံခါးအပြင်တောင် ထွက်မလာရဲတဲ့ သူ့အထက်လူကြီးတွေအစား မျက်နှာပူပူနဲ့ တောင်းပန်နေရတာကို ဆက်ကြည့်နေဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ စိတ်မချမ်းသာတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အန်တီကြီးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနဲ့ သူ့ကို လုံးဝ အပြစ်မမြင်ကြောင်း သေချာပြောခဲ့ပြီး ဂစ်တာလွယ်လို့ လေဆိပ်ထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ နံရံနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ လူတွေလက်ထဲကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးပိုက်ဆံတွေ လုံးဝ မထည့်ပေးနိုင်ပါဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ၃၄ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တစ်ရက်လုံး အဲဒီလေဆိပ်ထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရပါတယ်။ နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ အဲဒီ Terminal 2 ကိုပဲ ကျွန်တော် ပြန်လျှောက်ဝင်သွားခဲ့တယ်—ဒီတစ်ခါတော့ လက်ထဲမှာ Thai Airways လက်မှတ်နဲ့ပေါ့။
အဲဒီလေဆိပ်ပဲ။ ဘန်ကောက်ကိုပျံမယ့် အဲဒီခရီးစဉ်ပဲ။ ပခုံးပေါ်မှာလည်း အိတ်ပျော့လေးနဲ့ လွယ်ထားတဲ့ အဲဒီအကူးစတစ်ဂစ်တာလေးပဲ။ Thai Airways ကောင်တာက ဝန်ထမ်းက အပြုံးနဲ့ ကြိုဆိုပြီး နှစ်မိနစ်တောင် မကြာဘူး၊ ဂစ်တာကို လေယာဉ်ခန်းထဲ တစ်ခါတည်း သယ်သွားဖို့ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တယ်။ ဘာမေးခွန်းမှ မမေးသလို၊ ဘာအပိုကြေးမှလည်း မတောင်းဘူး၊ မိနစ်သုံးဆယ်ကြာ အစည်းအဝေးထိုင်တာမျိုးလည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အရယ်ရဆုံး အချက်က လေယာဉ်ပေါ်ရောက်မှ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြိုနေခဲ့တာပါ။ ဂစ်တာကို အပေါ်ဘက် ပစ္စည်းတင်စင် (overhead bin) ပေါ် တင်လိုက်ပြီး Thai Airways boarding pass ရဲ့ ညာဘက်စွန်းမှာ ကပ်ပေးထားတဲ့ သေတ္တာဖြတ်ပိုင်းစာရွက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတော့ လေယာဉ်လျှောက်လမ်းပေါ်မှာတင် ကျွန်တော် အသံထွက်ပြီး ရယ်မိသွားတယ်။ အဲဒီစာရွက်ပေါ်မှာ VIAGS ဆိုတဲ့ လိုဂိုကြီးက အထင်းသားပဲ။
သောကြာနေ့တုန်းက ကောင်တာမှာ နာရီဝက်လုံးလုံး အချိန်ဖြုန်းခဲ့တဲ့၊ လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကျွန်တော့်သေတ္တာကို ပြန်ဆွဲထုတ်ခဲ့တဲ့၊ ပြီးတော့ စာရွက်ပေါ်က အချိန်နာရီကို ဘောပင်နဲ့ နှစ်ခါတိတိ လိမ်ပြင်ခဲ့တဲ့ မြေပြင်ဝန်ဆောင်မှု ကုမ္ပဏီအဖွဲ့အစည်း အတိအကျပါပဲ။ တနင်္ဂနွေနေ့မှာတော့ အဲဒီမြေပြင်ဝန်ထမ်း ကုမ္ပဏီကပဲ ကျွန်တော်နဲ့ အဲဒီဂစ်တာကို စက္ကန့်ကိုးဆယ်အတွင်း လေယာဉ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ကြတယ်—ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် စီးတာက ခရီးသည်တွေကို လူသားဆန်ဆန် လေးစားတတ်တဲ့ လေကြောင်းလိုင်း ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ဘန်ကောက်ကို ရောက်ခဲ့ပြီ၊ သူငယ်ချင်း အီဂေါ်ကိုလည်း ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့သလို၊ ကျွန်တော့်ဂစ်တာလေးလည်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အတူတူ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။